วันเสาร์ที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2553

และภาพอื่น ๆ มากมาย จาก together group


http://board.trekkingthai.com/board/show.php?forum_id=34&topic_no=194821&topic_id=197305&&page=1

ขอบคุณ ceo nut and ceo pual และหวานใจ ที่ทำให้งานลุล่วงไปได้ด้วยดี
ขอบคุณ พี่เส่ง พี่อาจ ตาเล็กเกอร์ พี่วี พี่ดี พี่ฉิงฉิง พี่หนึ่ง พี่แข พี่ขวัญ พี่ตา พี่ต้น พี่อั๋น พี่โบว์ และท่านอื่น ๆ
ที่ไม่ได้เอ่ยนามในที่นี่ ขอบคุณเรือเอกศุภชัย และคณะที่ดูแลเราเป็นอย่างดี
ที่ได้มอบโอกาส สานฝัน นักเรียนจากชายขอบที่ไร้โอกาสในการเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้ทรงคุณค่า
ที่อยู่ในแหล่งห่างไกล ขอบคุณมากครับ

แม้ว่าเราจะมีเงินมหาศาลเดินทางไปได้เอง ก็มีค่าไม่เท่ากับน้ำใจของพี่ ๆ ที่ปรารถนาดีต่อน้อง สานฝันน้องให้เป็นจริง


3 ความคิดเห็น:

nut กล่าวว่า...

วันนี้มีน้องผู้หญิงชั้น ม 3 โทรมาคุยด้วย บอกว่า
ลงมาถ่ายรูปที่แม่สะเรียงไปติดใบ รบ ที่จะจบ ม 3

ได้ถามถึง ผอ และอาจารย์ทุกคน ว่าสบายดีไหม
น้องบอกว่า สงสาร ผอ เป้ และคุณครู
ที่พยายามทำทุกอย่าง หาที่เรียนที่ต่างๆ
เพื่อให้น้องๆทุกคนได้มีที่เรียนกัน

น้องบอก เห็น ผอ ทำงานแล้วคงเหนื่อยมาก
หนูรัก ผอ และคุณครูมากๆ

ผมได้ยินแล้วก็อึ้งนะคับ ที่อยู่ๆน้องก็พูดมาแบบนี้
แต่ก็ดีใจเช่นกัน ที่ น้องๆทุกคนจะได้เรียนต่อ
ตามที่น้องๆฝันกันไว้

และก็ต้องขอบคุณ ผอ เป้ และคุณครูทุกคน
ที่ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เพื่อสานฝันที่ยิ่งใหญ่ของน้องๆโรงเรียนบ้านซิวาเดอ

นัท

leksoda กล่าวว่า...

นานมาแล้ว..... มีต้นแอปเปิ้ลใหญ่อยู่ต้นนึง
และก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนึง
ชอบเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ และเล่นรอบ ๆ ต้นไม้นี้ทุก ๆ วัน

เขาปีนขึ้นไปบนยอดของต้นไม้ และก็กินผลแอปเปิ้ล
และก็นอนหลับ..ใต้ร่มเงาของต้นแอปเปิ้ล
เขารักต้นไม้....และต้นไม้ก็รักเขา

เวลาผ่านไป... เด็กน้อยโตขึ้น และเขาไม่มาวิ่งเล่นรอบ ๆ ต้นไม้ทุกวันอีกแล้ว
วันหนึ่ง...เด็กน้อย กลับมาหาต้นไม้ (เด็กน้อยดูเศร้า)
ต้นไม้ถาม "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ"
เด็กน้อยตอบ "ฉันไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ แล้วนะ ฉันไม่อยากเล่นรอบๆต้นไม้อีกแล้ว
ฉันต้องการของเล่น ฉันอยากได้เงินไปซื้อของเล่น"

ต้นไม้ตอบ "ฉันไม่มีเงินจะให้ ....เก็บลูกแอปเปิ้ลของฉันไปขายสิ
เพื่อเอาเงินไปซื้อของเล่น "

เด็กน้อยตื่นเต้นมาก เขาเก็บลูกแอปเปิ้ลไปหมด และจากไปอย่างมีความสุข
หลังจากเขาเก็บแอปเปิลไปหมดแล้ว.......เด็กน้อยไม่กลับมาหาต้นไม้อีกเลย

ต้นไม้ดูเศร้า......
วันหนึ่ง เด็กน้อยกลับมา เขาดูโตขึ้น
ต้นไม้รู้สึกตื่นเต้นมาก

ต้นไม้ถาม "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ"
เด็กน้อยตอบ "ฉันไม่มีเวลามาเล่นหรอก ฉันมีครอบครัวแล้ว
ฉันต้องทำงานเพื่อครอบครัวของฉันเอง
เราต้องการบ้าน ช่วยฉันได้ไหม"

ต้นไม้ตอบ "ฉันไม่มีบ้านจะให้ แต่... ตัดกิ่งก้านของฉันไปสิ ....เอาไปสร้างบ้าน"

ดังนั้น...เด็กน้อยตัดกิ่งก้านทั้งหมดของต้นไม้ไป และจากไปอย่างมีความสุข
อีกครั้งที่ต้นไม้ถูกทิ้งให้เดียวดาย และเศร้า....

วันหนึ่งในฤดูร้อน เด็กน้อยกลับมา ต้นไม้ดีใจมาก

ต้นไม้ถาม "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ"
เด็กนอ้ยตอบ "เปล่า ฉันรู้สึกผิดหวังกับชีวิต และเริ่มแก่ขึ้น
ฉันอยากแล่นเรือไปพักผ่อนไกลๆ ให้เรือฉันได้ไหม"

ต้นไม้ตอบ "ใช้ลำต้นของฉันได้ เอาไปสร้างเรือ เพื่อเธอจะได้เล่นเรือไปและมีความสุข"

ดังนั้น เด็กน้อยตัดลำต้นของต้นไม้ไปสร้างเรือ
เขาล่องเรือไป และไม่เคยกลับมาอีกเลย

หลายปีผ่านไป ในที่สุดเด็กน้อยกลับมา
คราวนี้เขาดูแก่ลงไปมาก

"ฉันเสียใจ ฉันไม่เหลืออะไรจะให้อีกแล้ว
ไม่มีผลแอปเปิ้ลให้ ....ฉันไม่มีลำต้นให้ปีนอีกแล้ว"

"ฉันไม่มีฟันจะกินแล้ว
ฉันปีนไม่ไหว และฉันก็แก่แล้ว" เด็กน้อยตอบ

"ฉันไม่มีอะไรเหลือให้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่เหลือ มีเพียงรากที่กำลังจะตาย"

"ตอนนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่อยากได้ที่พักพิง ฉันเหนื่อยมาหลายปีแล้ว"

"รากของต้นไม้แก่ ๆ จะเป็นที่พักพิงของหนูได้
...... มาสิ นั่งลงข้างๆ ฉัน ...หลับให้สบาย....."

เด็กน้อยนั่งลงข้าง ๆ ต้นไม้ดีใจ ยิ้ม...และน้ำตาไหล........

ผมอ่านมันแล้ว คิดถึงใครบางคนที่แสนดีกับเรา
ผมว่า คุณครูที่ซิวาเดอ ก็เปรียบเหมือนต้นไม้นั้น

เมื่อเราเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ เรารักที่จะเล่นกับพ่อกับแม่...
เมื่อเราโตขึ้น... เราทอดทิ้งพ่อ และแม่ และกลับมาหาท่าน
เมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่าง หรือเมื่อเรามีปัญหา
ไม่ว่าอย่างไร...พ่อ และแม่ของเราก็จะอยู่และให้ทุกสิ่งอย่างที่ท่านทำได้
หวังเพียงเรามีความสุข

คุณอาจจะคิดว่า "เด็กน้อย" ในเรื่องโหดร้าย
แต่นั่นคือความจริงที่สะท้อนให้เห็นว่าพวกเราทำกับผู้มีพระคุณอย่างไร ?

ยิ้มไว้ ยิ้มไว้ กล่าวว่า...

ยินดีจ้าดหนักเจ้า ผอ เป้
ถ้ามีโอกาส หวังว่า เฮาคงได้ทำสิ่งดี ๆ ตวยกั๋นแหมน้อ

^_____^