วันศุกร์ที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2553

ขอแสดงความยินดีกับนพดล อยู่พรหมแดน นักเรียนรางวัลพระราชทานระดับชาติ




ก็เป็นไปตามที่คาดไว้ นักเรียนชายขอบคนนี้ได้แสดงให้เห็น
ว่ามีความเป็นไปได้สำหรับ motto อยู่ดอยก็เป็นที่หนึ่งได้
ผมรู้สึกยินดีกับนพดลอย่างเต็มที่ แม้ว่าผมจะไม่ได้ช่วย
อะไรนพดลมากเท่าใดนักนอกจาก ให้กำลังใจและการปลุกเร้า
ให้เขารู้ว่า เขามาจากที่แดนไกลและทุรกันดารยากลำบาก
เมื่อเรามาไกลขนาดนี้แล้ว และเราจะต้องสู้ หลายครั้งที่เห็น
นพดล และเพื่อนๆ ไปเรียนโรงเรียนบ้านห้วยสิงห์ แล้วน้อยใจ
ที่ผมไม่ค่อยได้ไปเยียมเขา เหมือนกับ ผอ.โรงเรียนอื่น ๆ
่ใจจริงต้องการให้เขารู้จักในการพึ่งพาตนเอง พึ่งพาศักยภาพตนเอง
และไม่ผิืดหวังเลยที่เขาพึ่งพาตนเองได้ตามศักยภาพและได้ยืนบนลำแข้งตนเอง
อยู่แถวหน้าของอำเภอ จังหวัด ประเทศ
และเรื่องขอเขาผมเสียใจอยู่เรื่องเดียว
คือ เมื่อแปดปีกว่า ผมไม่สามารถสร้างโรงเรียนดั่งใจได้
โรงเรียนก็ยังเป็นโรงเรียนเล็ก ๆ มีอาคารแค่ 2 หลัง ไม่มีไฟฟ้า
ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ครูก็ขาดแล้วขาดอีก
การเรียนการสอนก็สอนให้นักเรียนอ่านออกเขียนได้ก็หรูแล้ว
จากวันนั้น ถึง วันนี้ ก็ยังขาดแคลนอยู่ ก็แก้ไข ปรับปรุง
ด้วยความพยายาม แต่หลังจากที่เราพยายามก็มีเทวดา
เข้ามาช่วยเราให้เราสามารถทำงานได้เท่าที่เรามีศักยภาพทำ
***
ขอให้โชคดีครับ นพดล อยู่พรหมแดน นักศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่

1 ความคิดเห็น:

ยิ้มไว้ ยิ้มไว้ กล่าวว่า...

ยินดีด้วยนะค่ะ ^___^